เพลิงไหม้

ไฟไหม้

ไฟไหม้ ช่วงประมาณวันที่ 25 มค. ที่ผ่านมาเกิดเหตุเพลิงไหม้โรงงานร้าง (หยุดผลิตชั่วคราว) ภายในนิคมฯ มาบตาพุด เพียงแค่ความประมาทของคนงานครับ ซึ่งหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งแจ้งว่า เกิดจากการที่คนงานเข้าไปทำงาน แล้วเจียรเหล็กแล้วสะเก็ดไฟไปติดกับเชื้อเพลิงเข้าเลยเกิดเพลิงไหม้อย่างที่เห็นครับ

ภายในนิคมฯมาบตาพุดมีโรงงานเกี่ยวกับปิโตรเคมีเยอะมากครับ ทั้งโรงกลั่นน้ำมัน หรืออื่นๆ ซึ่งถือได้ว่าเป็นเส้นเลือดหล่อเลี้ยงประเทศไทยเลยก็ว่าได้ ยิ่งช่วงนี้มีกระแสเกี่ยวกับมลพิษ และสิ่งแวดล้อมด้วยแล้ว ยิ่งเป็นปัญหาใหญ่ ที่นี้พอเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นก็จะเป็นข่าวในแง่ลบตลอดครับ

ผมก็เป็นคนหนึ่งที่ต้องจากบ้านเกิด เพื่อมาทำงานที่มาบตาพุดเหตุการณ์ต่างๆ ที่คนภายนอกไม่รู้และไม่เข้าใจก็จะกลัวครับ เพราะเป็นเรื่องปกติของคน ไม่รู้ก็กลัวไว้ก่อน แต่ถ้าเป็นคนภายในมาบตาพุดที่ทำงานอยู่ในสายงานเดียวกันแล้ว เหตุการณ์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นไฟไหม้ ก๊าซรั่ว ถังระเบิด หรืออื่น เป็นเรื่องปกติครับที่จะต้องเจอ (แต่ก็ไม่มีใครอยากเจอ)

เพราะต้องทำงานกับมันทุกวัน ทั้งเรื่องของความร้อน ความดัน หรือปฎิกริยาต่างๆ ถามว่าก็มันอันตรายขนาดนั้นแล้วทำไมต้องไปทำงานด้วย หางานใหม่ดีกว่าไหม ผมก็เลยขอยืมคำๆ หนึ่งที่เห็นในหนังบู้ทั้งหนังไทยและหนังจีนพูดบ่อยๆ ว่า “ถ้าไม่เข้าถ้ำเสือแล้วเมื่อไรจะได้ลูกเสือ” หรืออีกคำหนึ่งที่ว่า“ที่ไหนอันตรายที่สุดที่นั่นก็ปลอดภัยที่สุด”มาดูกันครับว่าเพราะอะไร

โรงงานส่วนมากในนิคมฯมาบตาพุดจะออกแบบให้รองรับอันตรายต่างๆ โดยมีระบบป้องกันที่เรียกว่า “Safety” ที่ลงทุนออกแบบและสร้างพอกับการสร้างโรงงานเลยก็ว่าได้ยกตัวอย่างง่ายๆ โรงงานลงทุนก่อสร้างประมาณ 100 บาท ก็จะมีเงินในส่วนของระบบ Safety อยู่ประมาณ 25-30 บาทเลยที่เดียวครับ หรือบางโรงงานอาจจะมากว่านี้ด้วยซ้ำไปครับ

คงได้คำตอบแล้วนะครับว่าทำไมคนที่ทำงานในมาบตาพุดส่วนมากถึงไม่กลัว ก็เพราะว่าเค้ามั่นใจในระบบป้องกันเหตุการณ์ต่างๆ ครับ และมีการฝึกซ้อมเพื่อรองรับแผนฉุกเฉินต่างๆ เป็นประจำอยู่แล้วครับ อีกทั้งโรงงานข้างเคียงที่อยู่ติดๆ กันก็จะคอยช่วยเหลือถ้าเกิดเหตุการณ์ต่างๆ ขึ้นจริงครับ